ย่างเข้าเดือนหก ฝนก็ตกพรำๆ

กบมันก็ร้องงึมงำ………………

กบๆๆๆๆ ใช่กบ ไม่รู้ว่าเพลงนี้ก้องอยู่ในหัวตั้งแต่ตอนไหน นึกถึงกบทีไร ก็ต้อง…….

ผมยิ้มมุมปาก ก่อนเข้าไปจัดแจง หาอุปกรณ์อย่างว่า ในบัดดล เธอมองแล้วค้อนผมนิดนึง ก่อนเดินผ่านไป แบบเมินๆ ผมรีบวางอุปกรณ์แล้วเดินตามไป กะว่าจะไปง้อ ตามระเบียบ

ตามมาทำไม!!!

เธอตวาดเสียงดัง ก่อนบอกว่า

จะไป…... (แบบสุภาพชนเรียกว่า “ไปทำธุระส่วนตัว”) มีอะไรจะฝากไหม!!!

ผมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนถอยกรูแล้วฉากหลบไป ความโรแมนติคหายไปทันที แต่ไม่เป็นไรผมเดินกลับไปจัดอุปกรณ์ต่อจนเสร็จ ไม่นานนักเธอก็ออกมา ยังไม่ทันที่จะต้องเอ่ยอะไร

“รีบกลับล่ะ ซักชั่วโมงพอมั๊ย” เธอพูด สีหน้าเรียบเฉย

ผมสะดุ้งโหยง เธอพูดผิดหู ผมรี่เข้าหาเธออย่างเดือดดาน จับไหล่เธอเขย่าไปมาอย่างแรง แล้วตะโกนกรอกหน้าเธอไปว่า “ไปตกปลาเนี่ยนะชั่วโมงเดียว พระมหาบิดา(-เป็นคำสุภาพ แต่ถ้าหยาบก็ โค-ตะ-ระ-พ่อ) ที่ไหนมันจะทำได้ ผมมองตาเธอเขม็ง เธอกลัวลนลาน ก่อนที่จะร้องไห้ฟูมฟายอย่างน่าสงสาร ผมหัวเราะเสียงดัง สะใจ…….

“ได้เลยจ้า แหมชั่วโมงเดียวก็พอแล้ว ที่รัก” ผมตอบพร้อม ยิ้มหวาน

“สัญญาแล้วนะจ๊ะ” เธออ้อนเสียงหวาน

“จ้า“ ผมตอบทันที แหมต้องอยู่กันไปอีกนาน คุณเอ้ย จะไปใช้กำลังอะไรกันให้วุ่นวาย แค่ภาษาดอกไม้ก็คุยกันรู้เรื่องแล้วคู้น………

แค่นั้นเอง พอได้คร่อมบนอาน มอเตอร์ไซต์คันเก่ง ผมก็บิดออกไปอย่างไม่คิดชีวิต ต้องทำเวลากันหน่อยงานนี้

……………………………………

เบื้องหน้า คือผืนน้ำกว้าง เนื้อที่เท่าไหร่ไม่อาจประมาณได้ ถ้าจะพูดแบบภาษาราชการ ก็เรียกได้ว่าเป็นอ่างเก็บน้ำขนาดเล็ก มีความสามารถในการกักเก็บน้ำได้ประมาณ 14,000 ลูกบาศก์เมตร หากเทียบกับบ่อตกปลาล่ะก็ ใหญ่ถึงใหญ่มากๆเลย นี่เป็นเพียงไม่กี่ครั้งที่ผมได้เข้ามาในหมายกลางเมืองแห่งนี้ เพราะห่างจากบ้านผมแค่ 5 นาทีเท่านั้น

ผมสูดลมหายใจลึกเข้าปอดก่อนหนึ่งครั้ง นี่ล่ะกำไร หนึ่งอย่างที่ได้จาก การตกปลา

ภูมิทัศน์รอบหมายทิศเหนือจะมีบ้านเรือน และร้านอาหารเล็กใหญ่เรียงรายสลับกันจนสุดอ่าง ที่สำคัญมีร้านอาหารใหญ่ร้านนึงที่ใช้ชื่อเหมือน บ่อตกปลาบึก big size ย่าน รามอินทรา ส่วนทางใต้ ก็จะเป็นบ้านเรือน และ ฮวงซุ้ย(สุสานคนจีน) และ ฟาร์มที่เลี้ยงทั้งนกกระจอกเทศ, กบ, ปลา และ จระเข้ อยู่ติดกับ อ่างเก็บน้ำห่างกันแค่ 2 วา ทางฝั่งสุสาน สามารถเดินได้ไปเรื่อยๆจนเกือบรอบอ่าง แต่ต้องผ่านพงหญ้ารกชัฏ ไม้พุ่มที่สูงท่วมหัวในบางช่วง เรียกได้ว่า ได้อารมณ์มากๆ หากฉายเดี่ยว เพราะมีทั้ง ผี และ จระเข้

ดังที่กล่าวไว้ว่ามาที่หมายนี้อาจได้ลุ้นได้เสียวในเวลาไล่เลี่ยกัน ดังนั้นผมขอเลือกแบบที่ลุ้นและเสียวแบบพอประมาณ คืออยู่ประมาณที่โล่งแจ้ง ผู้คนสามารถเห็นได้ง่าย หากเกิดอะไรไม่ชอบมาพากล ก็ยืนตีสปินล่อกระสูบมันแถวนั้นล่ะ ขณะที่ยืนตีเหยื่ออยู่ได้สัก 30 ไม้ พลันสายตาซุกซนของผม ก็ไปปะทะกับ บางสิ่ง ที่มันกำลังมองมาที่ผมในระยะกระชั้นชิด เรียกได้ว่าหายใจลดต้นคอกันเลยล่ะ โอ้พระเจ้าผมตกอยู่ในสายตามันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย พูดแล้วขนลุก

แค่ในระยะห่างไม่เกิน 30 เมตร ซึ่งในสายตาปกติของคนเรา จะสามารถระบุบุคคลที่เห็นได้ว่า เป็นเพศใด ทำอะไรอยู่ โบกไม้โบกมือ ยืนกอดอกหรืออะไรๆ ซึ่งถ้ารู้จักกันจะบอกได้เลยว่า ชื่อแซ่อะไร ผมมอง

กลับไปอย่างไร้พิรุธ เหมือนกลัวมันจะรู้ตัว ฝั่งตรงข้ามระยะประมาณ 30เมตร เวลา 4 โมง เย็น แดดร่มลมตก น้ำนิ่งเรียบเป็นกระจก ผมเห็นเป็นลักษณะเหมือน หัวคน หลบอยู่หลังพุ่มหญ้า ผลุบๆโผล่ๆ ลองมองด้วยหางตาขณะแกล้งตีเหยื่อออกไปจึงพบว่า เป็นชายหนุ่มร่างสันทัด ผิวสองสี แกมาแอบดูผมครับ เท่านั้นยังไม่พอ แกแอบมองด้วยกล้อง Binocular หรือ กล้องส่องทางไกลตัวใหญ่ คงกะซูมกันเต็มกำลัง อยากดูสิว หรือนับขนจมูกผมทุกเส้นก็เป็นได้ ผมยังทำใจเย็น แกล้งตีเหยื่อออกไปอีกสักพัก กะว่าคงจะเลิกส่องแล้ว ลองชำเลืองอีกครั้ง ทีนี้เห็นหัวดำๆ นับได้ 5 หัวเลยครับ มันเพิ่มหัวเล็กๆมาอีก 4 หัว ผมไม่สนแล้ว ผมก็ตกไปมองไปที่พวกนั้น ก็ยังไม่อายครับ มีการเวียนกันส่องครับ ทีนี้พวกเด็กๆ 4 คนนั้นก็ร้องแย่งกล้องมาส่องดูผมกันใหญ่ เสียงก็ดังขึ้นเรื่อย เพราะมันสะท้อนได้ยินชัดเจนมาก

“พ่อก็ไปเอาเบ็ดมาตกปลาเหมือนน้าเขาสิ“ เด็กหนึ่งในนั้นพูดขึ้น

โหแค่ตกปลาแค่นี้ ยังต้องลอกผมเลย แล้วตอนพี่เรียนเนี่ย คงชำนาญมากในเรื่องการลอกนะผมว่า แล้วผมจะรออะไรอีกล่ะ ผมรีบขยับรถแล้วเลื่อนเข้าไปอีก เพราะครั้งนี้ก็เป็นอีกหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่ผม “ถูกล่วงเกินด้วยสายตา จากชายแปลกหน้า หุหุหุ”

ผมหนีจากไอ้ตายาวกะให้ได้ระยะทางไกลพอประมาณ หนำซ้ำยังมีพุ่มไม้ใหญ่อีกหลายพุ่มขวางอยู่ คงมองไม่ทะลุเป็นแน่ ความเป็นส่วนตัวถูกดึงกลับมาอย่างรวดเร็ว เหมือนเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติยังไงยังงั้น รอบข้างเงียบดีแท้ น้ำก็นิ่งราวกับถูกสต๊าฟด้วยภาพถ่าย ปลาน้อยยังขึ้นเล่นน้ำ อยู่เรื่อยๆ คงมีกระสูบหิวบางตัวหลงกลบ้าง ผมบรรจงตีเหยื่อออกไป แต่ก็ไม่ค่อยกล้าเดินผลีผลามเข้าไปให้ลึกมากนัก เพราะทางข้างหน้าก็เป็นหญ้าสลับไม้พุ่มสูงเคียงเอว การมาตกปลาแบบไร้ buddy ก็อย่างงี้ล่ะ ต้องระวังตัวให้จงมากหน่อย ลูกๆก็ยังเล็ก ผมต้องท่องไว้เสมอ ขณะเดินตีเหยื่อไป กำลังคิดอะไรเพลินๆ พอดี ก้าวเท้าเหยียบ ทางมะพร้าวแห้งเท่านั้นล่ะครับ

พรวด!! ตูม!! มันเป็นเสียงของบางสิ่งบางอย่าง ที่มีลักษณะคล้ายกับการเสือกตัวจาก บนผืนดินสู่น้ำ เท่านั้นเองล่ะครับ ความคิดในตอนนั้นมันต้องเป็นสัตว์ที่ผมกำลังคิดไว้นั่นเอง ผมยกตัวขึ้นมองออกไปให้ข้ามหลังพุ่มไม้ เห็นแค่วงน้ำที่เจ้าสิ่งนั้นมันทิ้งเอาไว้ แล้วจะรออะไรอยู่เล่า ผมกลั้นใจเดินพรวดเดียวถึงรถที่จอดไว้เลย ขายังสั่นไม่หาย ใจหวิวๆ คล้ายลมจะใส่ ตั้งสติสูดลมหายใจลึกๆ แล้วลองประมวนเหตุการณ์ดู เสียงน้ำก็ไม่ดังเท่าไหร่ มันก็ไม่น่าที่จะตัวใหญ่ อะไรกันมากมาย เรากลัวไปเองหรือเปล่า แต่ก็น่าที่จะต้องระวังตัวอยู่ เพราะตอนนี้แสงสุดท้ายของวันเริ่มจะจากไปแล้ว

ท้องฟ้าที่เคยโปร่งก็เริ่มมืดครึ้ม เข้าช่วงเวลาผีตากผ้าอ้อมแล้วสิ เอาล่ะหว่า ผีมาอีกแล้ว เท่านั้นเอง เครื่องรถมอเตอร์ไซค์ ถูกติดขึ้นผมพุ่งตัวออกไปให้ถึงหน้าปากทางเร็วที่สุด ก็บอกแล้วว่า ไม่มี buddy มาด้วย ถึง